ALBUM REVIEWS

 


RATATOSK ONLINE (NL)
(Jan, 2007)
http://www.ratatoskonline.net/article/dead-man

Dead Man is een band uit Örebro, Zweden die rock speelt.
Het is echter geen doorsnee rock, maar hippie rock uit de jaren zeventig! Zodra je de CD afspeelt, waan je je direct weer in dit tijdperk. De tracks op het album hebben een lekkere groove. Met name de solo’s op het einde van Haunted Man zijn zeer aanstekelijk. Het fraaie drumwerk en een lekker knorrende bas op de diverse tracks complementeren het geheel. Geweldig! Het is op dit album niet alleen lekker rocken geblazen, maar Dead Man beheerst ook het spelen van rustigere songs, waarvan Season of the Dead een voorbeeld van is. Highway is wat mij betreft een van de hoogtepunten op het album. Het nummer bouwt zich langzaam op met onder andere de kenmerkende sound van een wah-wah gitaar (kenmerkend uit de seventies periode) waarna de band er lekker op los rockt om uiteindelijk weer rustig te eindigen. Het album van Dead Man sluit geheel in stijl af met Deep Forest Green dat zeer experimenteel begint en na vele solo’s pas na 14 minuten (!) eindigt. Rock on!

Toch heb ik een klein minpuntje en dat betreft de vocalen. De zangpartijen van één van de vocalisten klinken op vele tracks naar mijn mening hakkelig, wat mij bij de eerste beluistering vooral na het aanhoren van een paar nummers behoorlijk begon te storen. Eigenlijk is dit stiekem ook wel weer de charme van de band, want na het vaker beluisteren begon het mij wel reuze mee te vallen. Dit album is zeker een aanrader voor de liefhebbers van seventies rock!


Reviewed by:


REGENSBURGER STADTZEITUNG (DE) – Rate: 5/6
www.regensburger-stadtzeitung.de
(Jan, 2007)

The Hives, Mando Diao, Soundtrack Of Our Lives, Sugarplum Fairy, The Hellacopters – die Reihe ließe sich beliebig fortsetzen. Bezogen auf die Einwohnerzahl sich beliebig fortsetzen. Bezogen auf die Einwohnerzahl Rockbands hervor bringt als Schweden. Eine, von der man in Zukunft mit Sicherheit noch viel hören wird, ist Stonepark, ein Quartett aus Stockholm, das mit seinem Debütalbum „Tracks“ eine eindrucksvolle Demonstration seiner außergewöhnlichen Klasse abliefert. Gefühl und Härte, emotionale Wucht und mitreißende Energie, packende Melodien und mächtige Gitarrenfunken – gespannt wird ein Bogen vom aggressiven Neo-Grunge und Post-Hardcore zu melodiösem Rock. Perfekt verbindet die Band unterschiedliche Einflüsse und Inspirationen zu spannungsreicher Musik voll unerwarteter Breaks und gewagter Tempiwechsel. Weiter so!

Auch ihre Debut präsentieren Dead Man, allerdings tönen die soundmäßig völlig anders. Sie spielen psychedelischen Rock im Stil der späten 60er. Das erinnert an Grateful Dead und Jefferson Airplane, vor allem aber oft auch an Quicksilver Messenger Service, bzw. das Gitarrenspiel von John Cipollina. Die vier Jungs rocken absolut locker los, lassen die akustische Gitarre neben der elektrischen bestehen, setzen wie damals einen Synthie ein und überzeugen mit melodischen Gesangslinien. Da trifft Groove auf Flower Power, das ist relaxt und dynamisch zugleich. Absolut faszinierend das lange „Deep Forest Green“ mit einem langen, aber spannenden Instrumentalpart. Dieser Retrosound ist mehr als erfrischend und stark. Fazit nach dem Hören dieser zwei CD’s: Der geilste Rock kommt derzeit aus Schweden und im Vergleich der beiden Debutanten sind Dead Man noch eine Nummer besser als Stonepark.

Reviewed by: Norbert Mendel, RSZ-Musikredaktion.


ROCK HARD (IT) – Rate: 8,5/10
(Dec, 2006)

Il debutto eponimo degli svedesi Dead Man si fa annunciare da un’immagine di copertina tanto semplice quanto efficace: un contadino a petto nudo, curvo su un campo di fiori, con in mano una grossa falce. Una metafora di morte, come lascerebbero intendere i colori acidi e lividi, riconducibili alle tecniche usate da Keef per la cover del primo Black Sabbath? Oppure solo un modo per sottolineare la natura bucolica e lisergica del loro rock, suonato con semplicità e passione, ma anche grinta? Comunque sia, “Dead Man” è tra i dischi più entusiasmanti e psyched-out degli ultimi anni, un piccolo capolavoro che si abbevera alla fonte dei gruppi della “summer of love”: Jefferson Airplane, Grateful Dead, Moby Grape, Mad River, Quicksilver Messenger Service, etc.

Ma forse sarebbe più corretto accostarli ai Frumious Bandersnatch, ai Kak e ad altre formazioni anni ’60, semi-conosciute ma altrettanto seminali, che operarono lontano da San Francisco e dagli altri centri importanti del rock. A loro si deve una più genuina fusione tra le tipiche istanze psych dell’epoca e la dimensione folk-blues che ancora penetrava la loro quotidianità e la loro cultura. Da questa prospettiva, è più facile calarsi nelle atmosfere di “Haunted Man”, un country-rock nervoso e chimicamente alterato, o di “Season Of The Dead”, ballata folk dai toni oscuri disciolta nell’acido.

La musica dei Dead Man non è solo estasi psichedelica, ma anche cruda potenza rock, spesso dalle tinte Southern. “Highway”, ad esempio, ha il brutto muso degli Steppenwolf e non avrebbe sfigurato nella colonna sonora di “Easy Rider”, in mezzo alla polvere sollevata dalle motociclette di Capitan America e Billy. “Goin’ Over The Hills”, invece, vola alta con la stesso slancio emotivo dell’aeroplano Jefferson, quando a guidarlo era l’ugola tagliente di Grace Slick. In chiusura, i 14 minuti di “Deep Forest Green”, che rinuncia in parte alle ariose melodie degli episodi precedenti per farsi introversa, cupa e slabbrata. Come le improvvisazioni irrisolte dei Grateful Dead di “Anthem Of The Sun”, che sbandavano meravigliosamente sotto i colpi dell’acido. Ben lontani dal revivalismo, i Dead Man sono – insieme agli amici Witchcraft – la punta di diamante di una nuova ondata psych-rock che continua a montare inarrestabile dalle terre del Nord.


Reviewed by: Luciano Gaglio

 

 

DAGHEISHA.COM (IT)

http://www.dagheisha.com/music_section/cd.asp?idus=1097

(Oct, 2006)

 

Un sogno ad occhi aperti, gelido e reale come non mai. La musica dei Dead Man parte dalla provincia svedese, si genera dal garage e dalle deviazioni più sporche del rock (il bassista Joakim Dimberg suonava prima negli Strollers) e trova la pace nelle atmosfere plumbee della propria terra e in quell'amore per il folk-pop e la psichedelia che segna costantemente la pelle ruvida di quel popolo. I Dead Man scrivono canzoni all'apparenza semplici, emotive, leggermente più scostanti rispetto a quelle dei Radio Dept. ma sempre in attesa del sussuro o del languido scuotere i capelli del freddo vento di quelle parti. E' la profondità delle loro composizioni che sorprende, che ti prende dentro come un istinto primitivo che parte dalla fine degli anni sessanta per descrivere quelle immagini vintage che a volte sembriamo dimenticarci. Un approccio visivo, quasi cinematografico a soluzioni chitarristiche che vivono di contrasti e disegnano sbiaditi contorni psichedelici, a volte cupi e altre solari. La musica nordica non finisce mai di stupire e dopo Khoma e Rain Paint, i Dead Man sono un regalo di intatta purezza da porgere a chi si vuole bene.

 

Reviewed by: Dagheisha.com

 

 

SODAPOP (IT)

http://www.sodapop.it/rbrth/content/view/172/9/

(Oct, 2006)

 

Da rimanere a bocca aperta come ragazzini di fronte alla nuova Playstation o come pornofili per la prima volta in un sexy shop. Il loro nome è poco accattivante, ma tant'è: quello che conta è il sound e - per dio - questi nordeuropei (svedesoni) ne hanno a pacchi di sound. A pacchi.
Cosa c'è nell'aria lassù? Non so dirvelo, fatto sta che la percentuale di band notevolissime che le lande dei fiordi e dintorni sfornano è esagerata.
La parola d'ordine, stavolta, è Seventies.
La controparola è psych. E il corollario è garage rock, con tocchi di folk rock, Stones sound, un po' di Seeds e 13th Floor Elevators.
Sognanti e duri al tempo stesso, per farsi venire voglia di vedere qualche culetto che si scuote ballando. E poi - subito dopo - pensare a dove si può reperire una mezza busta di roba.
C'è poco da dire: spaccano. Quanto successo avranno? Poco spero, pochissimo... meglio che gioiellini così restino misconosciuti. Ma non c'è pericolo, fortunatamente.
Fatelo vostro, amebe. L'etichetta è la
Crusher Records: date un occhio al catalogo...

 

Reviewed by: Andrea Valentini

 

 

SODAPOP (IT)

http://www.sodapop.it/rbrth/content/view/172/9/

(Oct, 2006)

 

-ENGLISH VERSION-

 

I'm breathless. Like a nerdy kid in front of the new PlayStation 3 or like a porn addicted entering a sexy shop for the first time ever. They have a rather standard name, but so long: what really matters is sound and - for god's sake! - these northern guys have plenty of it. Plenty.

I wonder what's in the air up there, in northern Europe. I really don't know, but it's a matter of fact that these countries produce lots of outstanding bands.

By the way, the first keyword to this record is "Seventies". And the second is "psych". This leads to a full-on garage rock blast, with hints of folk rock, Stones, Seeds and 13th floor Elevators.

Dreamy and hard at the same time, they make you want to look at some nice asses dancing and shaking. And then, in a second, you suddenly wish you had half a gram of anything opiate at hand.

There's not much to tell: they are great. They're out on Crusher Records: check the catalogue out.

Reviewed by: Andrea Valentini

 

ROCKING (GR)

http://www.rocking.gr/review771.php

(Sep, 2006)

Το καλοκαίρι πέρασε λοιπόν και, όπως είθισται να συμβαίνει με αυτή την περίοδο του χρόνου, έχω αρκετά καλά να θυμηθώ: Συναυλίες, μπάνια, θάλασσα, γυναίκες με μπικίνι, ποτά, μπαράκια, τη Νάξο και τη Χαλκιδική (άντε τυχεροί, μάθατε και που πήγα διακοπές... Χμ.) αλλά και ένα δισκάκι το οποίο με έστειλε αδιάβαστο! Η rockoμάνα Σουηδία (άσχετο: τιμή και δόξα στους Abba!) έκανε και πάλι το θαύμα της!

Τέσσερις τυπάδες με καλή εμπειρία από γκρουπ, συναυλίες κτλ και καταγωγή από το Orebro (τη φημισμένη αυτή πόλη...) σχημάτισαν πριν τρία χρόνια τους Dead Man και αφού έβγαλαν κάτι 7άρια (ήδη παίρνετε μια ιδέα για το που κινείται χρονολογικά το group) κυκλοφόρησαν πριν λίγους μήνες το φοβερό και τρομερό ντεμπούτο τους! Τώρα το ότι αυτό κυκλοφόρησε πριν λίγους μήνες μπορείτε να το καταλάβετε μόνο αν το διαβάσετε κάπου, μιας και ο δίσκος είναι τόσο πολύ βουτηγμένος στα '60s / '70s που θα τον κόβατε (το λαιμό) ότι ηχογραφήθηκε τότε!

Heavy '70s ροκιές με αρκετή δόση ψυχεδέλειας (ακούστε το 14λεπτο "Deep Forest Green" που κλείνει το δίσκο και θα καταλάβετε - μιλάμε για πολύ LSD...), acid rock και folk περάσματα στα χνάρια των Jefferson Airplane (άσχετα αν δεν έχουν γυναικεία φωνητικά), των Quicksilver Messenger Service και των Bachman - Turner Overdrive. Επτά συνθέσεις εξαιρετικές, μεστές από feeling και ένταση, συνοδευόμενες από την υπέροχη φωνή του Kristoffer Sjoedahl, που αναγεννούναναμασούν για τους κακεντρεχείς, αλλά... so what?) ιδέες και ήχους μιας μάλλον ξεχασμένης περιόδου, οι οπαδοί της οποίας θα κάνουν τούμπες στον αέρα ακούγοντας το δίσκο!

Και για να πειστείτε ακόμα περισσότερο θα σας πω ότι οι τύποι πέραν των κιθάρων, τυμπάνων κτλ χρησιμοποιούν ξυλόφωνο και moog-synthesizer!

Όπως είμαι σίγουρος πως θα έκλεινε το κείμενο ο σκάουτερ / ανιχνευτής ταλέντων Γιώργος Ζαρκαδούλας αν το έγραφε αυτός: Τα σέβη μου!

 

Reviewed by: Kostis Agrafiotis


ROCKING (GR)

http://www.rocking.gr/review771.php

(Sep, 2006)

 

-ENGLISH VERSION-


The summer is over and, as it usually is this time of year, I have a lot of good things to remember: concerts, vacation by the sea, women in bikinis, drinks, bars, Naxos and Halkidiki (You lucky folks! Now you know where I spent my vacation) and a cd that left me dumbstruck! The mother of all rock, Sweden (praise be to Abba!), has done her miracle once again!

 

Four guys from (the famous town of) Obrero, fairly well experienced in groups, concerts etc,

formed Dead Man three years ago. After releasing some 7” EPs (this should already give you an idea about their sound in terms of chronology) they went on to release their stunning debut a few months ago! Not that you could tell unless you read it somewhere, since the album is absolutely drenched in ‘60s / ‘70s sounds that you could swear it was recorded back then.

 

Heavy, ‘70s style rocking with a fair dose of psychedelia (listen to the 14 minute long closing track“Deep Forest Green” and you will know what I’m talking about – a lot of LSD), acid rock and folk influences in the tradition of Airplane (even without female vocals), Quicksilver Messenger Service and Bachman – Turner Overdrive. Seven exceptional compositions, breeming with feeling and tension, accompanied by Kristoffer Sioedahl’s wonderful voice, revamping (or, according to the spiteful , just repeating…but  so what?) ideas  and sounds of an age most likely forgotten. Fans of the era, however, will be dancing on their heads while Listening to the album!

To persuade you even more I shall mention that apart from guitars, drums etc, these guys

use xylophone and a moog synthesizer!

As talent scout, George Zarkadoulas, would surely conclude : respect! 

Reviewed by: Kostis Agrafiotis


BEHIND THE VEIL (GR) – Rate: 8/10

http://members.lycos.co.uk/veilzine/august_frames.html

(Aug, 2006)

 

I think it is time to rock with DeadMan, the new Swedish band that released their debut album “Dead Man” through Crusher Records. In this work the band have included seven tracks and more than forty minutes of pure 70s rock music. From the opening track Deadman give us a clear picture of what we are about to listen to in the next minutes. It seems that Deadman have chosen the finest moments and they have included them on their debut album, which has well worked compositions very interesting ideas and of course the classic rock sound of the 70s that all of us love. If you adore LED ZEPPELIN, DEEP PURPLE and URIAH HEEP then for sure you will enjoy the time while you hear the stuff from Deadman. Of course sometimes you need to pay more attention in order to follow Deadman but at least you will have the chance to make a perfect journey through the paths of rock music… Choose your ride and let’s go!

 

Reviewed by: Antonis  Maglaras

 

 

NO BRAINS ZINE (NL)

http://www.nobrainszine.com/reviews139.htm

(Aug, 2006)


If you didn't know that Dead Man were new band, you would never say this was recorded 2005 - it sounds like 1969. Sound is totally reconstructed in old fashioned style and songs are also in the same wane. Personally, I'm not somebody who prefers this pure retro sound, but Dead Man definitely have their charm.

This album is really over the top psych with progressive influences. Very trippy, acid wah wah psych guitar leads... Songs vary in rhythm, dreamy and floating passages vs hard heavy parts ... album is done really great. My faves are: "Season Of The Dead", "Highway" and "Deep Forest Green" (over 14 minutes).

 

Reviewed by: Vanya Rancic

 

 

RUMORE MAGAZINE (IT) – Rate: 5/5

http://www.rumoremag.com/home.htm

(July, 2006)

 

Rimango come incantato di fronte a questo piccolo capolavoro. Un gruppo svedese, totalmente sconoscuito, che viene a raccontarci antiche storie di psichedelia e hard preistorico, con una freschezza e una dinamicità da indie band in splendida salute. Immaginate un crudo magma tra Leaf Hound (arcaici sacerdoti nordici dell’hard rock), Jefferson Airplane e Motorspycho/Hedge Hog. Questa commistione è esattamente ciò che ascoltate nel primo brano del cd, Goin’ Over The Hill. E a me viene alla mente persino qualche pagina blues di Ainsley Dumbar Retaliation, discepoli di John Mayall, negli anni settanta.

 

Kris Sjoedahl canta con voce enfatica e virile. Quasi una versone maschile di Grace Slick. Tutto l’album è impregnato di questi meravigliosi profumi californiani. Vedi un pezzo come Mumbo Gumbo; o la impetuosa ballata acustica di mare, Haunted Man.

 

Alle fine si festeggia in una sorta di tundra psichedelica: Deep Forest Green è un sovrapporsi di rumori di caravanserragli nomadi, luci stroboscopiche e ipnotiche/selvagge danze rock alla Anthem Of The Sun. Lo chef d’oeuvre finale di un fenomenale esordio.

 

Reviewed by: Claudio Sorge

 

 

RUMORE MAGAZINE (IT) – Rate: 5/5

http://www.rumoremag.com/home.htm

(July, 2006)

 

-ENGLISH VERSION-

 

I get enchanted after hearing this record. An unknown Swedish band playing with influences of the psychedelic and primitive rock with a fresh and dynamic sound like. To make you understand better, think about a mix between Leaf Hound, Jefferson Airplane and Motorpsycho/Hedge Hog. That’s exactly what you get from the first track on the CD, GoinOver The Hill. I even sense some blues inspiration, in the same style as Ainsley Dumbar Retaliation.

 

Kris Sjoedahl’s voice is a masculine version of Grace Slick’s, emphatic and strong. The whole album is full of Californian sounds, like Mumbo Gumbo; or like the ballad Haunted Man.

 

The last track is a psychedelic explosion, with a mixture of sounds making me think of caravans of nomads, hypnotic lights and wild rock dances alla Anthem Of The Sun. A fantastic debut album!

 

Reviewed by: Claudio Sorge



ROCKTIMES (DE)

http://www.rocktimes.de/gesamt/d/dead_man/same.html

(June, 2006)

 

So langsam laufen die nordischen Länder den 'klassischen Mutterländern des Rock' den Rang ab. Seien es nun die härteren Genres oder, wie in vorliegendem Fall, wieder eine Truppe, die dem 'good ole sound' frönt. Wir erinnern uns an die Schweden Plankton und Kamchatka, die vor Kurzem bei uns für Furore sorgten.

Dead Man kommen ebenfalls aus Schweden und - es wird den Meisten nichts sagen - musizierten vorher bei den Strollers, den Roadrunners und Norrsken. Die musikalichen Wurzeln liegen im Folkbereich; auf dem Debüt-Album präsentieren Kristoffer Sjödahl (guitar, vocals), Johan Rydholm (acoustic guitar, vocals), Joakim Dimberg (bass, vocals) und Marcus Allard (drums) eine Retro-Mischung, die vordergründig erst mal an alte Family-Scheiben erinnert. Weniger der Musik, sondern der Stimme wegen. Fast absolut identisch das manchmal eingesetzte Timbre des Sängers. Man könnte leicht der Versuchung erliegen, Roger Chapman vor dem geistigen Auge zu sehen.

"Goin' Over The Hill" startet mit einem Gitarren-Intro, welches für mich zu den gelungensten ever gehört. Simpel, aber sofort Appetit machend auf das, was folgen wird. Stilistisch irgendwo angesiedelt zwischen Jefferson Airplane - ja sogar stimmlich kommt mir mehr als einmal Grace Slick in den Sinn. Herrlich die akustische Gitarre beim "Haunted Man". Zumindest bis es in eine psychedelische Richtung à la Quicksilver Messenger Service geht. Die Gitarren klingen, per leichtem Echo, wie aus einer anderen Welt.

"Mumbo Gumbo" ist wieder Family-Stimmakrobatik par excellance und John Cipollina spielt Gitarre. Herrje, "Season Of The Dead" sind Electric Prunes, Byrds und QMS in einer Nummer. "Further" schlägt in die gleiche Kerbe, jedoch treiben hier Bass und Drums per subtilem "Easy Living"-Rhythmus Gitarre und Gesang vor sich her, immer wieder.

Pschedelische Gitarrenlicks führen am Beginn bei "Highway" auf die falsche Fährte, denn sie leiten über zum härtesten Track des Albums, wobei hart hier lediglich bedeutet, dass stilistisch die psychedelische Spur 'etwas' verlassen wird. Aber nicht lange, denn das 14-minütige "Deep Forest Green" brät uns gleich zu Anfang eine wirre Sequenz um die Ohren. Langsam klinkt sich die Gitarre ein und rifft sich Augenblicke später 'richtig' in den Song. Roger, ähm Kristoffer beginnt zu singen und wir sind mitten im Geschehen. Schön, die folgende mehrstimmige Passage und dann driften sie ab: Der Bass schrammelt, die Gitarre schrammelt, Geräusche tauchen, wie aus dem Nichts, auf. Psycho in Reinkultur.

Irgendetwas ist in Schweden anders, als im Rest der Welt. Zumindest, was den Geschmack junger Musiker betrifft, denn aus dem Königreich kommen zur Zeit Alben, von denen eines besser, als das andere ist.

 

Reviewed by: Ulli Heiser

 

 

HOME OF ROCK (DE)

http://www.home-of-rock.de/CD-Reviews/Dead_Man/Dead_Man.html

(June, 2006)

 

Schweden hat ein unerschöpfliches Repertoire an Musikern. Das erschließt sich gerade auch jedem Home-of-Rock-Leser auf Anhieb. Und der Anteil an Musikern, die gerne im Fundus der sechziger und siebziger Jahre wildern ist dabei alles andere als gering, es seien nur DUNGEN, THE WORKS oder auch die DIAMOND DOGS als Besipiele genannt.

 

DEAD MAN haben zwar einen etwas düsteren Namen und auf dem Cover ihres Debütalbums, das 2005 aufgenommen und nun via Just For Kicks auch hier erhältlich ist, bewegt sich eine Gestalt mit einer Sense im Feld, aber dennoch ist die Grundstimmung fröhlich, bunt, psychedelisch und voranstürmend. So auch der Beginn der Scheibe, dem mit Schmackes voranpolternden Goin’ Over The Hill, bei dem allerdings der heftig tremolierende Gesang (man muss ein wenig an Meckerziege Roger Chapman denken) ein wenig nervt. Weiter geht es auf Zeitreise mit Haunted Man, soundtechnisch authentisch von einer Extraportion Hall durchzogen, das mit seiner groovigen Percussionspur an die einschlägigen Latinobands oder auch KARTHAGO erinnert hin zu dem wunderbar luftigen Mumbo Gumbo, mit kurzen, knackigen Soli von Gitarre und Harmonica.

 

Auch Season Of The Dead erinnert trotz seines Titels eher an dern Frühsommer, mit seinem blütenduftenden Psychedelicpop. Bei Further nutzt man ein simples, aber einprägsames rockiges Grundmuster zum ausgedehnten Jammen und Highway wird vom atmosphärischen Schleicher zum breitbeinigen Retro-Rocker. Das abschließende, über vierzehn Minuten lange Deep Forest Greenbeginnt mit früh-floydschem Wabern, das einem Psycho-Blues weicht, dieser mutiert zum klassischen Rock ’n’ Roller, aus dem letztlich ein grooviges Stück Psyachedelia wird – ein Musterbeispiel für das Füllhorn der Ideen von DEAD MAN, denen es trotzdem gelingt, den Eindruck von Beliebigkeit zu vermeiden.

 

Ein schön schillerndes psychedelisches Album haben DEAD MAN abgeliefert, das zwar nicht ganz so packend und zwingend ist wie "Ta Det Lugnt" von den ähnlich operierenden Landsleuten um Gustav Ejstes, zumal der Gesang bei DEAD MAN manchmal etwas zu “naturbelassen“ (sprich: leicht neben der Spur) daherkommt. Aber die Frische, Unbkümmertheit und Musikalität machen Spass und wirken regelrecht ansteckend. DEAD MAN entpuppt sich daher als Gute-Laune-Droge ohne große Nebenwirkungen.

 

Reviewed by: Ralf Stierlen


RAGAZZI MUSIC (DE)

http://www.ragazzi-music.de/deadman.html

(June, 2006)

 

Dead Man aus Örebro, Schweden, haben sich Anfang 2003 zusammengefunden. Kristoffer Sjödahl (g, voc, perc), Johan Rydholm (acc-g, voc, perc), Joakim Dimberg (b, voc, synth, xyl, p) und Marcus Allard (dr, perc, voc) hatten zuvor in den Bands The Strollers, The Roadrunners und Norrsken gespielt; in Dead Man kam ihre Vorliebe für retrospektiv orientierten Psychedelic Rock zusammen. Im Frühjahr 2004 kam die Band mit Crusher Records in Kontakt, die bald darauf eine 2-Track-Single veröffentlichten. Ende 2005 folgte das LP-lange Debüt.

Darauf enthalten sind 7 Tracks, die sich zwischen Folk, 70er Heavy Psychedelic und schräger Improvisation abrackern. Teilweise bolzt die Band heftig, kann dabei recht proletarisch rocken, ohne auf irgendwelche differenzierte Strukturen Rücksicht zu nehmen. Das klingt hart und trocken und hat naiven Charme. Einer der vier Sangesknaben hat eine vibartionsreiche Meckerstimme wie Roger Chapman (die dieser bei Family und Streetwalkers noch mit freiem, wildem Geist einsetzte), nur das der Klang etwas heller, jugendlicher ist. Diese Stimme im völlig retro klingenden Heavy Rock macht ordentlich was her und wird gewiss gerade live on stage besonders Eindruck machen.

Die ersten 6 Tracks sind zwar ganz nett anzuhören, haben aber wenig Überraschungsformat. Zum Abhängen sind die Songs ganz passabel, ohne aber wirklich in den Bann zu ziehen. Einerseits liegt das an den immer mal wieder zu hörenden komischen Popsprengseln, die in der damaligen ("originalen") Zeit keiner "ernsthaften" (Hüstel!) Psychedelic Band in den anarchistisch gedachten Sinn gekommen wäre, andererseits sind auch die Kompositionen an sich nicht besonders hinreißend. Schön gespielt die Songs, erstklassig gesungen und mit toller retro Stimmung, aber da fehlt was. Ganz besonders fällt das im vorletzten Stück "Highway" auf, in dem die skandinavische Grundstimmung, die sehr angenehm ist, plötzlich im Gesang mit Steppenwolf-Versatz zu schrammeligem Prolo-Rock wird, was einfach zu schlicht ist.

Am meisten Inhalt haben Dead Man, die, das muss erwähnt sein, in fast jedem Song tolle Schlenker und Sounds mit Xylophon, Synthesizer und Perkussion einfügen, in ihren letzten und längsten Song gepackt. "Deep Forest Green" fängt geheimnisvoll und dunkel an, findet nach einiger Zeit ein nettes Motiv, das zwar gerade im Schlagzeug etwas zu schlicht Haudrauf-mäßig gebolzt ist, aber ansonsten richtig nett abgeht und irgendwie, seltsam, wie ein Mix aus Steppenwolf, Status Quo und 60s Garage Punk klingt. Das hat Eigenart und Witz, die Band jagt das lange Teil selbstbewusst in die 14 Minuten. Die verschrobenen, geheimnisvollen Improvisationsmotive kommen später wieder, nachdem die Band lange gerockt hat, ohne dabei besonders abwechslungsreich zu sein. Schönes Teil mit großem Reiz.

 

Reviewed by: Volkmar Mantei


TINNITUS MAGAZINE (DE) - Rate: 8/10
http://www.tinnitus-mag.de/show_review.php?id=1164
(May, 2006)

Der geilste Rock kommt derzeit immer noch aus Schweden. Dead Man schimpft sich da der neuste Export, und ganz erfrischend hat man sich mal nicht dem Stoner Rock angenommen, die späten 60'er sollen es sein: eine winzige Prise Psychedelic, aber vor allem guter alter Rock a la Grateful Dead oder Jefferson Airplane, treibend, leicht folkig mit viel Akustikgitarren sowie grandiosem Gesang, der sich auch mal zurücknimmt und instrumentalen Ausflügen Platz macht. So richtig schön Retro also, und auch der Sound ist so richtig geil 1969 geworden. Going Over The Hill tönt es da aus den Boxen, knarzige, alte E-Gitarren und Akustik-Klampfe rocken gemeinsam los, das Ganze mit einer Lockerheit, wie man sie heute selten noch hört, und dann dieser Gesang: geil, und alles so herrlich eingängig. Und die Jungs wahren sich diese Lässigkeit, Flower-Power möchte man in den Raum werfen. Und so verdammt geile Songs. Haunted Man zum Beispiel, treibend und mit geilen Western-Gitarren, schmissigem Drumming und Percusion-Gewitter, wem das nicht in die Hüfte geht, ist scheintot. Und wie tight die Jungs sind! Further swingt wie die Hölle, unglaublich geile Gesangslinien, stoischer Bass und eins dieser geilen Soli, das macht Laune, unverfälschter Rock vom Feinsten. Die Akustikgitarren tönen an jeder Ecke, und so wird es hin und wieder verdammt folkig, Seasons Of The Dead zum Beispiel, mit geilen Synthies und easy Drums. Und immer diese Lockerheit, Mumbo Gumbo schon verboten lässig und releaxt, dazu saucoole Harmonien (wie eigentlich überall), und als Bonbon noch eine Harmonica. Großes Highlight sicher das abschließende und längere Deep Forest Green. Es beginnt mit düsteren Moog Sounds in bester Horror-Moviescore Manier, rockt dann ungezwungen los, um sich in einen ellenlangen und verflucht geilen Instrumentalpart zu entladen, der Geist von Grateful Dead schwebt durch die Lüfte, jeder darf mal ein Solo machen, Gitarre oder Drums.

Dead Man sind eine erfrischende Band zwischen all den Stoner und Heavy-Rock Kapellen, haben starke Songs an Bord und eine amtliche Platte abgeliefert. Wer Bands wie Grateful Dead zu den ganz Großen zählt, kommt um diese Truppe nicht herum.

Reviewed by: Haiko Nahm


STONERROCK.COM (US)

http://www.stonerrock.com/forums2/allposts.asp?summary=1&Forum=ap809241559&ID=31860&access=&status=1&StartAt=0&subject=Dead+Man+%2D+Self+Titled

(May 21, 2006)

 

GoinOver the Hill,” the lead track on Dead Man’s self titled debut, is all sorts of retro classic rock awesomeness. The main riff is killer, and when the drums swell and singer Kristoffer Sjoedahl belts out, “I’m going over the hill, to see my baby,” you know you’re in for a treat. It’s a definite “Hell yeah!” moment.

 

Comparisons can be drawn to Witchcraft, another band who poses the question “What era are these guys from anyway?” But Dead Man is less enamoured with doom and is more prone to folksy moments and Grateful Dead inspired hippy rock amidst their proto-psych jams. And while I’ve never been a fan of the Dead save for a few songs, Dead Man sits well with me. It’s buoyant, feel-good music that places playing and song craft above all else. Sjoedahl’s voice tends to take on a goat-like bleating affectation, but even that doesn’t derail the album.

 

So if you’re in the mood for a modern treat from a past era, look no further than Dead Man. This was an enjoyable album.

 

Reviewed by: John Pegoraro


METAL HAMMER (GR)
http://www.hammer.gr/
(April, 2006)

Dead Man. Another group from Orebro, Sweden? Seems like this certain town has been manifesting a rich stratum of musical talent, even from the ‘90s and that nucleus of this inspiration has mainly been the legendary Norrsken. In deed, Dead Man partly derives from Norrsken, as well as acid/garage